ΒΡΑΒΕΙΑ 65ου ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΩΝ

Ολοκληρώθηκε το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Κανών για το 2012 και έτσι, η 65η απονομή των βραβείων περνάει από σήμερα στην ιστορία. Ποιοι ήταν οι μεγάλοι νικητές; Δείτε τους αναλυτικά:

Χρυσός Φοίνικας: 

"Amour" - Michael Haneke

Μέγα Βραβείο της Επιτροπής: 

Reality

Βραβείο Σκηνοθεσίας: 

Carlos Reygadas - "Post Tenebras Lux"

Βραβείο Αντρικής Ερμηνείας: 

Mads Mikkelsen - "Jagten"

Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας: 

Cristina Flutur & Cosmina Stratan - "Dupa Dealuri"

Βραβείο Σεναρίου:

Cristian Mungiu - "Dupa Dealuri"

Βραβείο Επιτροπής: 

The Angels` Share

Χρυσή Κάμερα: 

"Beasts Of The Southern Wild" - Benh Zeitlin

Τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα 

Μεγάλο Βραβείο:

"Despues De Lucia" - Michel Franco

Ειδικό Βραβείο Επιτροπής: 

"Le Grand Soir" - Gustave de Kervern & Benoit Delepine

Ειδική Διάκριση: 

"Djeca" - Aida Begic

Γυναικεία Ερμηνεία: 

Emilie Dequenne - "A Perdre La Raison" & Suzanne Clement - "Laurence Anyways"

Τμήμα Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών (Directors` Fortnight) 

Μεγάλο Βραβείο: 

"No" - Pablo Larrain

ΣΚΕΨΟΥ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Σκέψ6υ έναν αρι8μό. Έναν οποιονδήποτ3. Δες πόσο καλά γνωρίζω όλα σου τα μυστικά.

Αυτές ήταν οι τελευταίες λέξεις στο γράµµα που έλαβε µυστηριωδώς ο Μαρκ. Και ήταν µόνο η αρχή. Μια σειρά από παράξενα στιχάκια µε αµφίσηµα µηνύµατα και γρίφους οδηγούν τον Μαρκ να ζητήσει βοήθεια από τον παλιό του συµµαθητή και διάσηµο ντετέκτιβ, Ντέιβ Γκάρνεϊ.

O Ντέιβ, 47χρονος συνταξιούχος αστυνοµικός µε εξαιρετικές επιτυχίες στην εξιχνίαση εγκληµάτων µε κατά συρροή δολοφόνους, προσπαθεί να προσαρµοστεί στους ήρεµους πια ρυθµούς της νέας του ζωής. Όµως, µπροστά στην έκκληση του φίλου του το αστυνοµικό δαιµόνιο ενεργοποιείται, οδηγώντας τον ξανά σε απρόβλεπτες καταστάσεις.

Ο Μαρκ βρίσκεται νεκρός και δύο ακόµη δολοφονίες περιπλέκουν πιο πολύ την υπόθεση. Η ζωή του Ντέιβ απειλείται.

Προσωπική άποψη:

Αγαπάω τα αστυνομικά μυθιστορήματα! Μπορεί το τελευταίο διάστημα να αφιερώνω περισσότερο χρόνο στην επίσης αγαπημένη κατηγορία του φανταστικού ωστόσο, αυτό δεν μειώνει ούτε τα συναισθήματα, ούτε το ενδιαφέρον μου απέναντι στην πρώτη. Υπάρχει όμως μια σημαντική διάκριση ανάμεσα στα διάφορα αστυνομικά. Ουσιαστικά, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Η μία εξ αυτών είναι εκείνη που χρησιμοποιεί μια τετριμμένη ιδέα, προσπαθώντας να την κάνει να μοιάζει πρωτότυπη ενώ δεν είναι είναι, με αποτέλεσμα να αποτυγχάνει να επιτύχει τους στόχους της σε πολλαπλά επίπεδα. Υπάρχει όμως κι εκείνη που είναι πραγματικά πρωτότυπη, που βασίζεται σε έναν κορμό που δεν μας είναι γνωστός, ή κι αν είναι δεν μας επιτρέπει να το αντιληφθούμε έτσι όπως τον διαμορφώνει εξυπηρετώντας τις ανάγκες του, που μας επιτρέπει να βουτήξουμε στα άδυτα ενός μυστηρίου που θέλουμε απεγνωσμένα να λύσουμε και που καταφέρνει με περισσή ευκολία να μας καθηλώσει με την πολυπλοκότητα μια απίστευτα απλής ιδέας. Όλα όσα περιέγραψα στο δεύτερο σκέλος του διαχωρισμού, είναι στοιχεία που χαρακτηρίζουν το πρώτο μυθιστόρημα του John Verdon.

Φανταστείτε ότι λαμβάνετε έναν φάκελο από άγνωστο αποστολέα. Μέσα στον φάκελο αυτό βρίσκεται ένα χειρόγραφο σημείωμα με κόκκινα, καλογραμμένα και στρωτά γράμματα που σε προσκαλεί σε ένα παιχνίδι. Σου λέει να σκεφτείς έναν αριθμό κι εσύ το κάνεις ενώ στην συνέχεια σε παροτρύνει να ανοίξεις έναν δεύτερο, μικρότερο φάκελο που βρίσκεται μέσα στον πρώτο και τι βλέπεις; Ότι στο σημείωμα που περιέχει ο δεύτερος αυτός φάκελος, είναι γραμμένος ο αριθμός που σκέφτηκες συνοδευόμενος από ένα ακόμα μήνυμα μέσα από το οποίο ο αποστολέας υπονοεί ότι ξέρει για 'σένα περισσότερα πράγματα απ' ότι ίσως κι εσύ ο ίδιος και μάλιστα, κάποια από αυτά μπορεί να είναι επικίνδυνα και να σε βλάψουν. Ποια η αντίδρασή σου; Να του στείλεις, πανικοβλημένος από το τι μπορεί να γνωρίζει και πόσο πολύ να σε βλάψει με την γνώση αυτή, μια επιταγή με το ποσό που ζητάει η οποία όμως δεν θα εισπράξει ποτέ ενώ το αρρωστημένο παιχνίδι των σημειωμάτων θα συνεχιστεί μέχρι να καταλήξουν να βρουν το πτώμα σου, αφού προφανώς δεν θες να πας στην αστυνομία καθώς, όλο και κάτι έχεις να κρύψεις. Αυτή είναι η αρχή του βιβλίου και παράλληλα, ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο κινείται όλη του η πλοκή μέχρι το τέλος.

Ο συνταξιούχος αστυνομικός Ντέιβ Γκάρνεϊ μπλέκεται με την μυστηριώδη αυτή υπόθεση των σημειωμάτων για χάρη ενός παλιού του συμφοιτητή ο οποίος, έχοντας κακά προηγούμενα με το αλκοόλ και ένα παρελθόν θολό εξαιτίας του, αλλά και μια ζωή με κύρος που δεν θέλει να ρισκάρει να γίνει συντρίμμια, δεν θέλει να πάει στην αστυνομία. Ενώ ψάχνουν να βρουν μια λύση στο μυστήριο και να ανακαλύψουν ποιος είναι ο αποστολέας, ο φίλος του Γκάρνεϊ βρίσκεται νεκρός και μάλιστα, κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες. Όσο η έρευνα προχωρά, ανακαλύπτουν πως έχουν συμβεί και άλλη φόνοι, σε διαφορετικές πολιτείες, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Οι στόχοι δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους και η απόσταση που τους χωρίζει, τόσο χιλιομετρικά, όσο κοινωνικά και ηλικιακά, δεν επιτρέπουν κανένα είδος σύνδεσης. Πλην μιας αδυναμίας από το παρελθόν! Του εθισμού στο αλκοόλ. Ωστόσο, ακόμα κι αν αυτό είναι ένα στοιχείο που μας επιτρέπει να ρίξουμε μια μικρή ματιά στα κίνητρα του δράστη, δεν μας εξηγεί την ίδια την πράξη, πόσο μάλλον την ικανότητά του να γνωρίζει εκ των προτέρων ότι τα θύματά του θα επιλέξουν τον αριθμό 683 ανάμεσα σε τόσους άλλους. Άρα, τα μυστήρια που πρέπει να λύσει ο Γκάρνεϊ είναι πολλαπλά κι εμείς, προσπαθούμε μαζί του.

Το "Σκέψου Έναν Αριθμό" κατάφερε να με συναρπάσει από τις πρώτες κι όλας σελίδες και να με καθηλώσει μέχρι και το συγκλονιστικό, ανατριχιαστικό του φινάλε. Ο Verdon εστιάζει ακριβώς πάνω στην ιδέα του τίτλου και αυτή είναι η κατεύθυνση που μας οδηγεί κι εμάς ως αναγνώστες. Μπαίνουμε κατ' επιλογήν σε μια ψυχαναγκαστική κατάσταση, ταυτιζόμαστε με το θύμα και δεν προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις του ή τους λόγους που μας απειλεί αλλά, πως στα κομμάτια κατάφερε να μπει μες το μυαλό μου και να γνωρίζει από πριν ποιον αριθμό θα επιλέξω ανάμεσα σε ένα άπειρο σύνολο. Εστιάζουμε στους ενδόμυχους φόβους μας που βγαίνουν προς τα έξω εξαιτίας της παρούσας κατάστασης και ουσιαστικά, είμαστε εμείς οι ίδιοι που επιλέγουμε να φορέσουμε παρωπίδες, εστιάζοντας στο ασήμαντο κομμάτι, αυτό που στην πραγματικότητα είναι εύκολο να απαντηθεί, που είναι τόσο προφανές αλλά εμείς οι ίδιοι είμαστε που δεν θέλουμε να το δούμε, ρισκάροντας ακόμα και την ζωή μας προκειμένου να αποφύγουμε να εκτεθούμε. Και τελικά ο Verdon μας κοροϊδεύει μες τα μούτρα μας, αποδεικνύοντάς μας πόσο ανθρωπάκια είμαστε κατά βάθος και πόσο αφελείς μπορούμε να γίνουμε που δεν βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας.

Πέραν όμως της κεντρικής ιδέας του βιβλίου και του παιχνιδιού των αριθμών, ο Verdon δημιουργεί και εκπληκτικούς χαρακτήρες. Ο Ντέιβ Γκάρνεϊ είναι ο καλός της υπόθεσης, το κοφτερό μυαλό που έχει την μοναδική ικανότητα να συνδέει τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του με έναν τρόπο που κανείς άλλος δεν μπορεί. Έχει λογική αλλά και διορατικότητα, συνδυασμός που αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από χρήσιμος αφού αργά ή γρήγορα, αυτός είναι που θα οδηγήσει προς το μεγάλο φινάλε και που θα κατευθύνει τα νήματα όταν όλα τα χαρτιά θα φαίνεται να έχουν πέσει στο τραπέζι. Δεν είναι όμως μόνο ο Γκάρνεϊ που έχει ενδιαφέρον ως χαρακτήρας αλλά και ο δολοφόνος της ιστορίας ο οποίος, όσο αρρωστημένος κι αν είναι, παραμένει εξαιρετικά ευφυής, αφήνοντας τα όποια ψυχολογικά προβλήματα που χαρακτηρίζουν το προφίλ του ως δράστη να τον διευκολύνουν και όχι να τον παρασύρουν στην καταστροφή του. Όλο αυτό, είναι κάτι περισσότερο από ένα σαδιστικό παιχνίδι για εκείνον ακριβώς αυτό είναι που τον κάνει τακτικό αλλά και ήρεμο κατά την εκτέλεση των επί μέρους τμημάτων του σχεδίου του. Η απεγνωσμένη ανάγκη για δικαίωση και τιμωρία, ακόμα κι αν είναι ακραία και για εμάς, ίσως και άδικη.

Πραγματικά, η κεντρική ιδέα του βιβλίου είναι κάτι παραπάνω από έξυπνη, κάτι περισσότερο από ευφυής. Στο συγγραφικό του ντεμπούτο ο Verdon μας προσφέρει ένα αστυνομικό θρίλερ που δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα έργα άλλων συναδέλφων του, πολύ πιο έμπειρων στο είδος. Αποδεικνύει περίτρανα πως δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο από απλότητα και κοφτερό μυαλό για να την αξιοποιήσεις. Στρέφει την προσοχή μας εκεί ακριβώς που θέλει, μας κατευθύνει καθ' όλη την διάρκεια της ανάγνωσης και πραγματικά, βλέπουμε το δέντρο, εστιάζουμε αποκλειστικά και μόνο πάνω του και χάνουμε το δάσος. Οι εξαιρετικά ενδιαφέροντες χαρακτήρες του μας ταξιδεύουν σε μια ιστορία γεμάτη σκοτεινά μυστικά, άπλετο μυστήριο και συνεχή αγωνία, η οποία δεν μειώνεται ακόμα κι όταν η πληροφόρηση είναι περισσότερη απ' ότι συνηθίζεται στα μυθιστορήματα του είδους. Η δόμηση του ίδιου του βιβλίου έχει γίνει με μεγάλη τέχνη και μεράκι και το πιο γοητευτικό του ίσως στοιχείο να είναι ο τρόπος με τον οποίο εμβαθύνει στην προσωπικότητα του δολοφόνου και τα επί μέρους στοιχεία της αλλά, και στις ίδιες τις προσωπικότητες των θυμάτων και τα βαθύτερα μυστικά τους που επέτρεψαν στον φόβο της έκθεσης να πάρει τα ηνία, να τους κάνει έρμαια στα χέρια ενός πανέξυπνου δολοφόνου και τελικά, θύματα στο βωμό της ιδιότυπης εκδίκησής του και της δικιάς τους ανασφάλειας.

Βαθμολογία 10/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας: John Verdon

Μεταφραστής: Μπαρουξής Γιώργος

Εκδόσεις: Διόπτρα

Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2010

Αρ. σελίδων: 560

ISBN: 978-960-364-411-8

ΨΗΦΙΣΤΕ ΜΑΣ

Αγαπητοί αναγνώστες και φίλοι, θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι από χθες ξεκίνησε η νέα ψηφοφορία του Top Blogs προκειμένου να αναδειχτούν τα... 'καλύτερα' ιστολόγια. Ο λόγος που το καλύτερα βρίσκεται σε εισαγωγικά δεν είναι άλλος από το ότι θεωρώ κάθε blog που συμμετέχει στην διαδικασία αξιόλογο για διαφορετικούς λόγους αλλά, και για έναν κοινό. Ποιος είναι αυτός; Μα φυσικά ότι ο καθένας με το blog του δεν μας δείχνει απλώς ένα μέρος της δουλειάς του αλλά, μοιράζεται μαζί μας ένα κομμάτι του εαυτού του.

Αυτή τη φορά συμμετέχει και το φτωχό και ταπεινό μου blog, όχι με την απεγνωσμένη ανάγκη της νίκης και της διάκρισης, που ας μην κοροϊδευόμαστε, αν έρθει είναι ευχάριστη και καλοδεχούμενη αλλά, για το διασκεδαστικό κομμάτι της υπόθεσης που έχει να κάνει:

1. Με το να γνωρίσεις άλλα blogs που δεν ήξερες ίσως μέχρι σήμερα.

2. Με τον ευγενή ανταγωνισμό που όσο και να μην θες, ανεβάζει λίγο την αδρεναλίνη σου.

Αν λοιπόν θέλετε εσείς ή οι φίλοι σας να στηρίξουν την... 'αγωνιστική' μου αυτή προσπάθεια δεν έχουν παρά να κλικάρουν την παρακάτω φωτογραφία-σύνδεσμο.

Κάτω από τις αρχικές αναρτήσεις και όσο η σελίδα κατεβαίνει, θα συναντήσετε το Υποσέλιδο, Εδώ Ψηφίζουμε! - You Can Vote Here! Από κάτω ακολουθεί μια σειρά από στήλες. 

Το ιστολόγιό μου βρίσκεται στην Στήλη 9 με τον τίτλο που εμφανίζεται και επίσημα το blog στο διαδίκτυο δηλαδή, Το Μεγαλείο των Τεχνών. 

Κλικάροντας το κουτάκι δίπλα από το όνομα του blog και το κουμπάκι Vote που βρίσκεται λίγο παρακάτω, η ψήφος σας είναι κατοχυρωμένη.

Ευχαριστώ όσους με έχουν ήδη ψηφίσει αλλά και όσους σκοπεύουν να το κάνουν τις επόμενες 28 ημέρες όπου η ψηφοφορία θα παραμείνει ανοιχτή.

Καλή επιτυχία σε όλους μας!

Η ΑΙΣΧΥΝΤΡΑ (ΒΙΒΛΙΟ 4): Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Ο Ντάβιν ποτέ δεν ήξερε να ξεχωρίζει τη γενναιότητα από την απερισκεψία, αλλά όταν προσπαθεί να σταματήσει το φίλο του τον Νίκο από το να ακολουθήσει το πεπρωμένο του, καταλαβαίνει πως έχει ξεπεράσει τα όρια.

Και τώρα η αδερφή του, η Ντίνα, βρίσκεται μπλεγμένη στα σχέδια του Νίκο. Το χάρισμα της Αισχύντρα μπορεί να λυγίσει μέχρι και τον πιο σκληροτράχηλο κακοποιό μόνο με ένα της βλέμμα. Αλλά, αντιμέτωπη με τον πιο επικίνδυνο εχθρό του Νίκο, η Ντίνα ξέρει πως αυτό δεν αρκεί.

Προσωπική άποψη:

Συνεπαρμένη όπως ήμουν από την ανάγνωση του τρίτου βιβλίου της σειράς, δεν θα μπορούσα να διανοηθώ καν να αφήσω να μεσολαβήσει το οποιοδήποτε διάστημα, μικρό ή μεγάλο, ανάμεσα σε αυτό και το φινάλε της τόσο διαφορετικής αυτής ιστορίας,  σε σχέση τουλάχιστον με όσα βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας έχουμε διαβάσει το τελευταίο διάστημα. Και πραγματικά δεν το μετάνιωσα, ούτε για το ότι δεν πήρα ανάσα ανάμεσα στα δύο βιβλία, ούτε για το γεγονός ότι τελικά αποφάσισα να αφιερώσω χρόνο προκειμένου να την διαβάσω. Η ανάγνωση αυτής της τετραλογίας δεν ήταν απλά μια ευχάριστη αναγνωστική εμπειρία αλλά, στο τέλος, αποδείχτηκε ότι ήταν κάτι περισσότερο. Ένα ψυχογράφημα του εαυτού μας, ένα ταξίδι που μας οδηγεί στη γνώση του ποιοι είμαστε, τι είμαστε γεννημένοι να κάνουμε και τι αποφασίζουμε τελικά να κάνουμε γιατί ακόμα κι αν φαίνεται παράλογο, όλα αυτά, δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένα.

Η Ντίνα και η οικογένειά της έχουν επιστρέψει στο σπίτι τους και όμως, παρά την φαινομενική ηρεμία, τα πράγματα μεταξύ τους είναι τεταμένα. Ο Ντάβιν βασανίζεται ακόμα από τις φωνές που τον στοίχειωσαν όσο έμεινε στην Αίθουσα των Ψιθύρων, παίζοντας συνεχώς με το μυαλό και την ψυχή του, ο Νίκο φαίνεται να έχει μυστικά από τους φίλους τα οποία μόνο δυσοίωνα πράγματα μπορεί να κρύβουν που αν μη τι άλλο, τον φέρνουν πιο κοντά στο θάνατό του και η Ντίνα, πέραν του ότι το χάρισμα της Αισχύντρα ακόμα δεν έχει επιστρέψει σ' εκείνη, αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο εκείνο του Φιδιού, γεγονός που κάνει τεταμένη τη σχέση με τη μητέρα της και παράλληλα, δεν ευχαριστεί ούτε τον αδερφό της. Όλοι φαίνεται να βρίσκονται αντιμέτωποι με προσωπικά διλήμματα για τα οποία στην πραγματικότητα δεν είναι έτοιμοι, την ίδια ώρα που ο Δράκος και ο στρατός του έχουν ξεκινήσει πόλεμο σε όλη τη χώρα και η παντοκυριαρχία του μοιάζει να είναι μονόδρομος αφού κανείς δεν είναι αρκετά δυνατός για να τον σταματήσει.

Νομίζω ότι το θέμα του βιβλίου αυτή τη φορά είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ, πράγμα που δηλώνει και ο ίδιος ο τίτλος του. Οι ήρωές μας έχουν φτάσει στο σημείο εκείνο όπου δεν υπάρχει επιστροφή και πρέπει να πάρουν αποφάσεις που δεν είναι σημαντικές μόνο για τους ίδιους, τους φίλους και τις οικογένειές τους αλλά, για την ίδια την ειρήνη σε κάθε περιοχή της χώρας τους. Όμως και ο ίδιος ο πόλεμος ως έννοια έχει δύο προεκτάσεις. Η μία από αυτές έχει να κάνει με την κυριολεκτική έννοια του όρου, με τον πόλεμο που έχει εξαπολύσει ο Δράκος προκειμένου να υποδουλώσει κάθε περιοχή, μέσα και έξω από την επικράτειά του, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του μεγάλο νικητή και απόλυτο άρχοντα. Μάλιστα, δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα, δεν έχει ηθικούς φραγμούς και για να πετύχει αυτό που θέλει είναι ικανός να φτάσει στα άκρα εκείνα που θα δοκιμάσουν, όχι μόνο τα σωματικά όρια των αντιπάλων του αλλά, εκείνα της ηθικής που συνεχώς τον κατηγορούν ότι ο ίδιος έχει ξεπεράσει. Και εδώ είναι το μεγάλο δίλημμα γι' αυτούς. Θα προδώσουν τις αξίες τους και θα γίνουν ίδιοι με τον εχθρό τους για να κερδίσουν ή θα μείνουν πιστοί σε αυτές σκύβοντας το κεφάλι και δηλώνοντας υποταγή;

Πέραν όμως όλων των προηγούμενων, νομίζω ότι το βιβλίο αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό για τους ίδιους τους χαρακτήρες, περισσότερο και από το προηγούμενο. Πλέον έχουν φτάσει στο σημείο εκείνο που πρέπει να αποφασίσουν ποιοι πραγματικά είναι, αν θα συγχωρήσουν ολοκληρωτικά ή όχι τον εαυτό τους για τα λάθη του παρελθόντος και αν θα ακολουθήσουν το μέλλον τους με το κεφάλι ψηλά. Πάνω απ' όλα όμως, θα πρέπει να επιλέξουν ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσουν. Εκείνο του πεπρωμένου τους ή θα χαράξουν τη δικιά τους πορεία, διατηρώντας τα στοιχεία των χαρισμάτων τους και αξιοποιώντας τα, όχι για να ικανοποιήσουν κάποιον άλλον, ούτε για να ανήκουν σε κανέναν πέραν από τον ίδιο τους τον εαυτό. Ήρθε ο καιρός να καταλάβουν ότι το καθήκον του καθενός, δεν βασίζεται στην κληρονομιά αλλά στην προσωπική επιλογή, στις αξίες και στην ηθική που αναπτύσσει ο καθένας με τα δικά τους κριτήρια, με τα δικά του ένστικτα, με την δική του ανάγκη να ικανοποιήσει τα συναισθήματά του, ακόμα κι αν είναι λάθος, ακόμα κι αν δεν έχουν λογική, στο θάρρος που χρειάζεται να ξεπεράσεις τις ενοχές και τα λάθη σου και να δεχτείς αυτό που πραγματικά είσαι βαθιά μέσα σου.

Σε επίπεδα δράσης και συναισθηματισμού, νομίζω ότι το τέταρτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς βρίσκεται στα ίδια επίπεδα με το προηγούμενό του, γεγονός το οποίο είναι αναμφισβήτητα θετικό κυρίως γιατί καταφέρνει να διατηρήσει τον θεατή σε ένταση και εγρήγορση αλλά και να εκμεταλλευτεί προς όφελός του την συναισθηματική το φόρτιση. Η Ντίνα και οι υπόλοιποι χαρακτήρες που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε μέσα από τις περιπέτειές τους, οδηγούνται στην τελική μάχη όπου θα καθορίσει το μέλλον του κόσμου τους αλλά και το δικό τους. Είναι η στιγμή όπου οι δύσκολες αποφάσεις πρέπει να παρθούν και όπου δεν υπάρχει περιθώριο για αναβολές και πάνω απ' όλα, το κομβικό εκείνο σημείο που πρέπει να καταλάβουν ότι ο καθένας ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον εαυτό του και σε κανέναν άλλο, έστω κι αν ανήκουν κάπου και αυτό, είναι πολύ διαφορετικό από το πρώτο. Γιατί η καρδιά σου μπορεί να ανήκει σε ένα μέρος όμως, εσύ αποφασίζεις πως θα ζήσεις και με ποιον θα την μοιραστείς.

Βαθμολογία 10/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας: Lene Kaaberbol

Μεταφραστής: Γλυνάτσης Θέμελης

Εκδόσεις: Πατάκης

Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2009

Αρ. σελίδων: 427

ISBN: 978-960-16-2963-6

Η ΑΙΣΧΥΝΤΡΑ (ΒΙΒΛΙΟ 3): ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Ένα ζευγάρι μάτια που παρατηρούν την Ντίνα σε ένα παζάρι, μια φιγούρα που παραμονεύει στους βάλτους μέσα στην ομίχλη, ένα στοιχειό που το βλέπεις μόνο όταν θέλει αυτό να το δεις.

Ο Σέζουαν, που κατέχει το χάρισμα των ερπετών να ξεγελά και να πλανεύει, είναι ένας τρομακτικός και διφορούμενος χαρακτήρας. Είναι όμως κι ο πατέρας της Ντίνα. Όταν εμφανίζεται για να συναντήσει την κόρη που ποτέ δεν έχει δει, η Αισχύντρα και η οικογένειά της αποφασίζουν να φύγουν μακριά.

Μην έχοντας σε ποιον να στραφεί, η Ντίνα αναγκάζεται να δει πέρα από τη δολιότητα του πατέρα της και να χρησιμοποιήσει τις δικές της δυνάμεις προς όφελός της.

Προσωπική άποψη:

Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που άφησα την τετραλογία στη μέση, όχι όμως τόσος ώστε να μπορέσει κάποιος να με χαρακτηρίσει απαράδεκτη. Άλλωστε, μεσολάβησαν συνέχειες βιβλίων που περιμέναμε πως και πως και έτσι, πήραν προτεραιότητα. Ωστόσο, παίρνοντας την απόφαση να συνεχίσω την σειρά και επιστρέφοντας με το τρίτο μέρος της, αισθάνθηκα σαν να με κοροϊδεύει το ίδιο το βιβλίο και μάλιστα, με στα μούτρα μου. Είχα ακούσει ότι το τρίτο βιβλίο της σειράς είναι και το καλύτερο όμως δεν το περίμενα τόσο καλό που θα το έκλεινα μόνο αφού είχα διαβάσει και την τελευταία σελίδα του. Γιατί ακριβώς αυτό συνέβη! Ξεκίνησα να διαβάζω και δεν σταμάτησα παρά μόνο όταν είχε μείνει το οπισθόφυλλο και τίποτα άλλο.

Οι οικογένεια πέρασε μεγάλες δυσκολίες στα δύο προηγούμενα βιβλία, με πρώτη και κύρια, την απαγωγή μητέρας Αισχύντρα από τον Δράκο και εν συνεχεία, την απαγωγή της κόρης της προαναφερόμενης, Ντίνα, από τον ξάδερφο του Δράκου, τον Βάλντρακου, με κοινό σκοπό να χρησιμοποιήσουν το χάρισμα των δύο γυναικών προς όφελός τους και για εξυπηρετήσουν τους δόλιους σκοπούς τους. Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά καθώς, η Ντίνα και η οικογένειά της, δεν προσπαθούν να ξεφύγουν από τον Δράκο και ότι σημαίνει το όνομά του. Μπορεί να τους απειλεί όμως ακόμα ο πόλεμος δεν είναι τόσο κοντά ώστε να τους ανησυχεί σε τρομακτικό βαθμό. Είναι ασφαλείς, τουλάχιστον μέχρι την στιγμή που εμφανίζεται ο Σεζουάν, ένα Μαύρος Μάγος που όπως αποδεικνύεται, είναι και ο πατέρας της Ντίνας. Η μητέρα της αποφασίζει να εγκαταλείψουν για μια ακόμα φορά το σπίτι τους, πράγμα που τους φέρνει αντιμέτωπους με νέες δυσκολίες και κινδύνους αλλά και κατά έναν παράξενο τρόπο, ακόμα πιο κοντά στο στόμα του λύκου από τον οποίο ήδη κινδύνευαν.

Η Kaaberbol αποφασίζει να στρέψει αυτή τη φορά την ιστορία της σε μια ελαφρώς διαφορετική κατεύθυνση. Χωρίς να μειώνει ή να υποσκελίζει την δράση, η οποία διατηρεί έναν σταθερό ρυθμό, με ισορροπημένα διαστήματα ανάπαυλας στο ενδιάμεσο, οδηγώντας σταδιακά στο σημείο όπου τα διάφορα μέτωπα ενώνονται σε ένα προκειμένου να φτάσουμε στην κορύφωση, επιλέγει να επιστήσει την προσοχή της στους ίδιους τους χαρακτήρες καθώς και στα προσωπικά διλήμματα αλλά και τους δαίμονες που βασανίζουν τον καθέναν από αυτούς. Η Ντίνα μαθαίνει την αλήθεια για την καταγωγή της, γνωρίζει έναν πατέρα που δεν ξέρει αν μπορεί να εμπιστευτεί αλλά παρ' όλα ταύτα κάτι βαθιά μέσα της την σπρώχνει κοντά του ενώ παράλληλα, ανακαλύπτει ότι ίσως έχει ένα χάρισμα που μέχρι σήμερα αγνοούσε, ένα χάρισμα που μπορεί να την κάνει περισσότερο παιδί του πατέρα της παρά της μητέρας της, κάνοντάς την να απομακρυνθεί από κοντά της. Ο Ντάβιν από την άλλη, όπως και ο Νίκο, καλούνται να περάσουν καταστάσεις που τους φέρνουν στα όριά τους, όχι μόνο σωματικά αλλά κυρίως πνευματικά καθώς οι εφιάλτες τους γίνονται πιο δυνατοί από ποτέ, οι αναμνήσεις ζωντανεύουν και οι ψίθυροι γίνονται εμμονές κατηγορίας.

Για μια ακόμα φορά η αφήγηση γίνεται τόσο από τη μεριά της Ντίνας όσο και από εκείνη του Ντάβιν. Αυτό θα λέγαμε ότι είναι εξυπηρετικό από πολλές απόψεις. Πρώτα απ' όλα, δεν υπάρχει μονοτονία καθώς οι δυο χαρακτήρες είναι διαφορετικοί μεταξύ τους κατά συνέχεια, διαφέρει και ο τρόπος της αφήγησής τους. Από 'κει κι έπειτα, μας επιτρέπεται να έχουμε μια σφαιρική εικόνα των καταστάσεων και των γεγονότων, είτε οι δύο νεαροί είναι μαζί, είτε όχι. Στην πρώτη περίπτωση μπορούμε να δούμε τις δύο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος ενώ στη δεύτερη, μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει σε διαφορετικά μήκη και πλάτη, έχοντας έτσι μια ολοκληρωμένη εικόνα που μα βοηθάει να συνδέσουμε τα κομμάτια και να οδηγηθούμε στο φινάλε χωρίς απορίες που δεν θα μπορούσε υπό άλλες συνθήκες κανείς να μας λύσει. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με την  παραμυθένια φαντασία της συγγραφέως και της εξαιρετικές περιγραφές της, μας ταξιδεύουν και πάλι σε άλλους κόσμους κι εποχές όπου όλα είναι τόσο γνώριμα και όμως, τόσο διαφορετικά.

Το εντυπωσιακό αυτού του μέρους της ιστορίας είναι το πόσο εύστοχα κατάφερε να αξιοποιήσει η συγγραφέας την ψυχοσύνθεση των ηρώων της και ας μου επιτραπεί η έκφραση, να παίξει μαζί τους. Τους βάζει σε μια νέα σειρά δοκιμασιών η οποία δεν θέτει απλά σε κίνδυνο τη ζωή τους. Ριψοκινδυνεύουν να χάσουν το ίδιο τους το μυαλό, να επιτρέψουν στο μυαλό και την ψυχή τους να δηλητηριαστεί σε τέτοιο βαθμό που να πιστέψουν στο τέλος ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα γι' αυτούς και το χειρότερο όλων, ότι αυτό συμβαίνει επειδή στην πραγματικότητα είναι σωστό και δίκαιο και κανείς τους δεν είναι άξιος να σωθεί αλλά, πρέπει να πληρώσει το τίμημα των πράξεων που διαφορετικά θα τον στοιχειώνουν μέχρι να τους βρει ο θάνατος και ποιος ξέρει, ίσως και ακόμα παραπέρα. Ουσιαστικά, η δράση και η περιπέτεια συνδυάζονται εύστοχα και εύστροφα σε έναν αγώνα επιβίωσης και μια κόντρα με το ίδιο μας το είναι που καλείται να επιλέξει αν μπορεί να δεχτεί την αλήθεια για τον εαυτό του και να προχωρήσει με αυτήν.

Βαθμολογία 10/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας: Lene Kaaberbol

Μεταφραστής: Γλυνάτσης Θέμελης

Εκδόσεις: Πατάκης

ατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2008

Αρ. σελίδων: 454

ISBN: 978-960-16-2720-5

THE MUPPETS

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Τρεις fans των Muppets ανακαλύπτουν πως ο Tex Richman θέλει να κατεδαφίσει το θέατρο που δόξασαν τα Muppets.

Έτσι, ο Gary, η Mary κι ο Walter βάζουν μπρος να βρουν ένα προς ένα τα Muppets που ζουν χώρια εδώ και χρόνια.

Ο Kermit ζει σε έπαυλη, ο Gonzo είναι επιχειρηματίας-υδραυλικός, ο Fozzie παίζει σε μπάντα, η Miss Piggy είναι εκδότρια του γαλλικού Vogue και ο Animal κάνει μαθήματα διαχείρισης θυμού.

Προσωπική άποψη:

Πρέπει να ομολογήσω ότι ποτέ δεν ήμουν fan των Muppets, ακόμα και ως παιδί, ακόμα και τότε που εξακολουθούσαν να βρίσκονται στις δόξες τους, καταλαμβάνοντας μάλιστα ένα αξιοπρεπές τμήμα του τηλεοπτικού χρόνου διαφόρων καναλιών, μέχρι και στη χώρα μας. Τα Muppets είναι Βρετανικής καταγωγής και έκαναν την εμφάνισή τους για πρώτη φορά στα 70's, μεσουρανώντας για πάρα πολλά χρόνια, όχι μόνο στην τηλεόραση απ' όπου και ξεκίνησαν την καριέρα τους αλλά, και στον κινηματογράφο με τις ταινίες τους να κάνουν την έξοδό τους στις αίθουσες για πρώτη φορά το 1979 και το 1984, ακολουθώντας άλλες 4 μέχρι το 2000. Τα χρόνια πέρασαν και η παλιά τους δόξα ξεθώριασε, μένοντας μόνο στις μνήμες των παλιών που τα αγάπησαν και μεγάλωσαν μαζί τους. Και ακριβώς πάνω σε αυτό βασίστηκε η Disney προκειμένου να χτίσει μια ιδέα πάνω στην οποία θα μπορούσαν να στηριχθούν οι πάνινοι ήρωες για να ξαναβγούν στα φώτα της δημοσιότητας.

Τα Muppets λοιπόν έχουν πάρει τον κατήφορο, στα καλλιτεχνικά δρώμενα τουλάχιστον, έχουν χωριστεί και ο καθένας ακολουθεί τη δικιά του πορεία, μέχρι τη στιγμή τουλάχιστον όπου μαθαίνουν ότι ένας πλούσιος επιχειρηματίας σκοπεύει να αρπάξει μέσα από τα χέρια τους τα studios τους προκειμένου να τα γκρεμίσει και να προχωρήσει σε εξόρυξη πετρελαίου. Τότε είναι που αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους σε μια τελευταία παράσταση προσπαθώντας να μαζέψουν το ποσό των 10 εκατομμυρίων δολαρίων που χρειάζονται για να σώσουν τα studios. Δεν μπορώ να πω, ως ιδέα, μπορεί να μην είναι ευφάνταστη ή πρωτότυπη ωστόσο, είναι λειτουργική ως προς αυτό που προσπαθεί να πετύχει η Disney που δεν είναι άλλο από το να συγκινήσει τους παλιούς, και να εκμεταλλευτεί παράλληλα τη νοσταλγία τους αλλά, και να προσπαθήσει να προωθήσει στη νέα γενιά ένα είδος κωμικού show το οποίο δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο θα μπορούσε να το πετύχει στις μέρες μας.

Κάτι με ενόχλησε στην ταινία, κάνοντάς με παράλληλα να δοξάζω τον Κύριο που έπεισα τον άντρα μου να μην ξοδέψουμε λεφτά για να το δούμε σινεμά, αλλά δεν είμαι βέβαιη τι ακριβώς. Σίγουρα η ενόχλησή μου πάντως δεν έχει να κάνει με τα Muppets. Μπορεί όπως είπα και παραπάνω να μην ήμουν ποτέ μεγάλη fan, κυρίως γιατί ήμουν πολύ μικρή όταν παιζόντουσαν ακόμα στη χώρα μας, με αποτέλεσμα να μην μπορώ να εκτιμήσω εις βάθος αυτό το είδος χιούμορ, που σήμερα το βλέπω σαφώς διαφορετικά, χωρίς ωστόσο και πάλι να τρελαίνομαι αλλά και πάλι, μπορώ να εκτιμήσω το γεγονός ότι το μόνο που σώζει την ταινία από την καταστροφή είναι οι συμπαθέστατοι κατά τ' άλλα ήρωες που προσπαθούν να επανέλθουν στο προσκήνιο. Χμ... ναι, τώρα που το ξανασκέφτομαι, μάλλον βρήκα τι με ενόχλησε και αυτό ήταν το χαζοχαρούμενο ανθρώπινο δίδυμο που συνοδεύει το Muppets. Γιατί εκεί που τα Muppets κάνουν επίκληση στην καρδιά και τα συναισθήματά μας, αυτοί οι δύο χαζοβιόληδες, όσο κι αν προσπαθούν να δώσουν μια σαχλή, παλιομοδίτικη αισθητική, απλά με εκνεύρισαν με τις σαχλές μουσικοχορευτικές παρεμβάσεις τους.

Αυτό που οφείλω να παραδεχτώ είναι πως η παραγωγή, σεβάστηκε την αρχική εικόνα των Muppets, διατηρώντας την goofy αισθητική και το παλιομοδίτικο χιούμορ, προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί όσα θα προκαλούσε η νοσταλγία και όχι η εκσυγχρόνιση μιας γλυκερής ανάμνησης. Αν είχαν αποφύγει να ενσωματώσουν τον παντελώς ατάλαντο Segel και την άνευρη και φανερά, έξω από τα νερά της, Adams, μπορεί να ήμουν πιο ελαστική. Η μοναδική ανθρώπινη παρουσία που προσφέρει γέλιο και συνδυάζεται άψογα με το κωμικό θέαμα που προσφέρουν τα Muppets, είναι ο Black και αυτό κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται στο ότι παίζει μαζί τους με μια ευρύτερη έννοια του όρου και δεν μοιράζεται απλά ένα πλάνο. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω ότι φυσικά, η προσωπική αγαπημένη φιγούρα των Muppets, ο Animal, είναι και αυτός που κλέβει τις εντυπώσεις και σαφέστατα είναι ευνοημένος από το σενάριο καθώς έχει τις πιο αστείες, κωμικές και μοναδικές μέχρι δακρύων από το γέλιο στιγμές σε ολόκληρη την ταινία.

Αν η ταινία βασιζόταν μόνο πάνω στα Muppets και απέφευγε να ενσωματώσει ανθρώπους μέσα σε αυτήν, σίγουρα θα μιλάγαμε όχι απλώς για μια διαφορετική αλλά, για μια σκάλες ανώτερη ταινία. Δεν  φταίει μόνο το γεγονός ότι το δίδυμο Segel-Adams που προαναφέρθηκε είναι κακός συνδυασμός και δεν έχει να προσφέρει τίποτα αλλά και το ότι τα Muppets από μόνα τους είναι αρκετά για να κάνουν το κοινό να γελάσει, πόσο μάλλον το κοινό που μεγάλωσε μαζί τους, τους αγάπησε και εξακολουθεί να τους μελετά μέχρι και σήμερα. Ακόμα κι εγώ συγκινήθηκα ακούγοντας το "It's time to play the music" που δεν θα με χαρακτήριζε ποτέ κανείς και με καμία κυβέρνηση Muppet groupy οπότε δεν καταλαβαίνω... γιατί δεν τα άφησαν να κάνουν παιχνίδι μόνα τους θαμπώνοντας την λάμψη τους με ηλίθιες και άνευ ουσίας ανθρώπινες παρουσίες στο πλευρό τους. Αν αγαπάτε τα Muppets δείτε το και προσπαθήστε να απομονώσετε τις ανθρώπινες παρουσίες και να γελάσετε με τα αστεία των Muppets που, ας μην κοροϊδευόμαστε, είναι και τα μοναδικά σε όλη την ταινία.

Βαθμολογία 4/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: The Muppets

Είδος: Κωμωδία

Σκηνοθέτης: James Bobin

Πρωταγωνιστές: Jason Segel, Amy Adams, Chris Cooper, Rashida Jones, Peter Linz, Steve Whitmire, Eric Jacobson, Dave Goelz, Bill Barretta, David Rudman, Zach Galifianakis, Jack Black, Neil Patrick Harris, Whoopi Goldberg

Παραγωγή: 2011

Διάρκεια: 103'

Επίσημο site:

http://disney.go.com/muppets/

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ 2 - CARS 2

Συνοπτική περίληψη του έργου:

Το αγωνιστικό αυτοκίνητο McQueen οδεύει μαζί με το νέο του επιτελείο, και νέο αρχηγό του τον Mater, για το πρωτάθλημα, "Κούρσα Των Πρωταθλητών". Η κούρσα αυτή διεξάγεται σε τρεις διαφορετικές χώρες: Ιαπωνία, Ιταλία και Μεγάλη Βρετανία.

Όμως, ο Mater σώζει, κατά λάθος, τη ζωή ενός Βρετανού κατάσκοπου και βρίσκεται μπλεγμένος σε διεθνή συνομωσία.

Προσωπική άποψη:

Όταν βλέπεις ένα animation που σου άρεσε, είναι φυσικό επόμενο να δεις και το sequel σε περίπτωση που ακολουθήσει κάτι τέτοιο. Και στην περίπτωση του "Cars", τόσο η Disney όσο και η Pixar, δεν έχασαν την ευκαιρία να συνεργαστούν για μια ακόμη φορά, χρησιμοποιώντας τα βασικά συστατικά μια ήδη επιτυχημένης συνταγής, αλλάζοντάς της ωστόσο κατεύθυνση. Άλλωστε πέρασαν πάνω από 5 χρόνια από τότε που η πρώτη ταινία της σειράς κυκλοφόρησε, η τεχνολογία προχώρησε ακόμα περισσότερο, κάτι που έπρεπε να αποδείξουν για μια ακόμη φορά πως κατέχουν όσο κανένας και εκτός αυτού, τα παιδάκια που είδαν το πρώτο μέρος και ξετρελάθηκαν, μάλλον μεγάλωσαν αρκετά ώστε να αναζητάνε κάτι περισσότερο από γλυκανάλατες και ευαίσθητες ιστορίες, προσφέροντάς τους μεγαλύτερη δράση. Και έτσι έχουμε το "Cars 2".

Αυτό που πρέπει να πω πριν απ' όλα είναι ότι πραγματικά η Pixar, τόσο στο τεχνικό όσο και στο οπτικοακουστικό κομμάτι της ταινίας, έχει μεγαλουργήσει. Πλέον η ιστορία δεν εξελίσσεται στην ρομαντική και γραφική επαρχία αλλά, αποκτά έναν κοσμοπολίτικο αέρα, ταξιδεύοντάς μας σε κάθε άκρη του πλανήτη. Έτσι έχουμε την χαρά να δούμε ψηφιοποιημένες την Ιαπωνία, την Ιταλία, τη Γαλλία αλλά και την Αγγλία και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό. Έχει δοθεί απόλυτη έμφαση στην λεπτομέρεια, στη ρεαλιστικότητα και στη σωστή αναπαράσταση της κάθε πόλης, κάνοντας ξεκάθαρη τη διαφορά ανάμεσα στις κουλτούρες και τα είδη των αυτοκινήτων, κάνοντάς μας πολλές φορές να ξεχνάμε πως αυτό που έχουμε μπροστά μας δεν είναι τίποτα άλλο από μια ψηφιοποιημένη εκδοχή τους. Ακόμα και οι ίδιοι οι χαρακτήρες φαίνονται αλλαγμένοι, πιο λαμπεροί κι εντυπωσιακοί, με ακόμα μεγαλύτερη γκάμα εκφράσεων οι οποίες έρχονται εύκολα και αβίαστα και με ακόμα περισσότερη έμφαση στις μικρές λεπτομέρειες των χαρακτηριστικών τους.

Και φτάνουμε στο κομμάτι όπου έχω τις ενστάσεις μου. Η ταινία, ως προς το κεντρικό της story, δεν έχει καμία σχέση με το πρώτο μέρος. Μπορεί κι εδώ να έχουμε να κάνουμε με αγώνες ταχύτητας όμως, δεν αποτελούν το επίκεντρο της ιστορίας αλλά, τον άξονα γύρω από τον οποίο τρέχουν οι πραγματικά σημαντικές και άξιες προσοχής εξελίξεις. Ουσιαστικά οι αγώνες, είναι η αφορμή η οποία χρειάζονται οι γκάνγκστερς της ταινίας, προκειμένου να θέσουν σε εφαρμογή τα σατανικά τους σχέδια, ξεκινώντας έναν πόλεμο δίχως τέλος, έναντι της τεχνολογίας που τους θέλει να είναι άχρηστοι και σαράβαλα. Αποτέλεσμα όλων αυτών, η ταινία να έχει καταιγιστική δράση, ανατροπές και η αγωνία να χτυπάει κόκκινο, σε τέτοιο σημείο όπου θα μπορούσε να έχει τίτλο, "Mission Impossible by Cars", παραπέμποντας μάλιστα σε πληθώρα στιγμών σε ταινίες του James Bond, έχοντας παράλληλα με έναν παράδοξο τρόπο χιτσκοκικά στοιχεία. Με πιο απλά λόγια, η θεματολογία της ταινίας θα συνεπάρει τους γονείς αλλά και τα μεγαλύτερη ηλικιακά παιδιά. Τι συμβαίνει όμως με τα μικρότερα;

Θα είμαι ειλικρινής! Η ταινία δύσκολα θα αρέσει σε παιδιά μικρής ηλικίας περισσότερο από την πρώτη, όχι γιατί είναι κατώτερη αλλά, γιατί δεν θα μπορούν να την καταλάβουν και κάποια ακόμα μικρότερα, ίσως και να τρομάξουν καθώς υπάρχουν αρκετά σημεία βίας που αν όχι θα φοβίσουν, σίγουρα θα αγχώσουν πιτσιρίκια που δεν είναι σε θέση να επεξεργαστούν τις πληροφορίες. Παράλληλα, οι θαυμαστές του McQueen θα ενοχληθούν κατά πάσα πιθανότητα από το ότι ο Mater, Μπάρμπας κατά την ελληνική μεταγλώττιση, γίνεται ουσιαστικά πρωταγωνιστής, αφήνοντας τον πρώτο να είναι κομπάρσος στην ίδια την ταινία που τον ανέδειξε. Φυσικά η ταινία περνάει τα απαραίτητα μηνύματα όπως, την πραγματική σημασία της φιλίας όπου δεν νοιάζεται για στεγανά και κανόνες, την αυτοθυσία, τον σεβασμό στην διαφορετικότητα αλλά και στη φύση που δέχεται ισχυρά πλήγματα προς χάριν της εξέλιξης.

Η ταινία είναι χάρμα οφθαλμών, κακά τα ψέματα. Πραγματικά, χαίρεσαι να την βλέπεις και απολαμβάνεις την κάθε εικόνα, ακόμα και το πιο μικρό σχέδιο, τα παιχνίδια των φωτισμών, τα χρώματα. Η αγωνία βρίσκεται στο κατακόρυφο, η αδρεναλίνη στα ύψη και ειλικρινά το σενάριο είναι πανέξυπνο και δομημένο με τέτοιον τρόπο που αν δεν ήταν παιδικό, θα μπορούσε να χτυπηθεί στα ίσια με κανονικές περιπέτειες δράσης. Η αλήθεια είναι πως μας λείπει ο McQueen και η λάμψη του κατά την θέαση αλλά ο Mater μας προσφέρει απολαυστικές στιγμές γέλιου καλύπτοντας όσο μπορεί το κενό που αφήνει ο πρώτος. Και εδώ θα πρέπει να κρίνω συνολικά την ταινία αλλά ειλικρινά, δεν ξέρω αν πρέπει να το κάνω ως ενήλικας, ή ως ενήλικας που κρύβει ένα παιδί μέσα του χωρίς να το αρνείται. Στην πρώτη περίπτωση, μάλλον το "Cars 2" θα κέρδιζε λόγω εντυπωσιασμού και δράσης. Στη δεύτερη πάλι, θα κέρδιζε σίγουρα το "Cars" με το χιούμορ του, τη νοσταλγική ατμόσφαιρα της επαρχίας, το ρομάντζο του και τα γλυκά και τρυφερά του μηνύματα. Όπως και να 'χει, και στις δύο περιπτώσεις, μιλάμε για αξιόλογες παραγωγές και animation που το καθένα έχει να πει κάτι στο δικό του κοινό.

Βαθμολογία 8/10

Ταυτότητα ταινίας:

Ελλ. τίτλος: Αυτοκίνητα 2

Είδος: Animaton

Σκηνοθέτες: John Lasseter & Brad Lewis

Πρωταγωνιστές: Owen Wilson, Bonnie Hunt, Cheech Marin, Larry the Cable Guy, Michael Caine, Jason Isaacs, Emily Mortimer, Tony Shalhoub, Guido Quaroni, Jenifer Lewis, John Ratzenberger, Joe Mantegna, Cheech Marin, Thomas Kretschmann, John Turturro

Παραγωγή: 2011

Διάρκεια: 105'

Επίσημα sites:

http://disney.go.com/cars/

http://www.disney.gr/cars/

Ο ΥΠΝΩΤΙΣΤΗΣ

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Ένας άντρας βρίσκεται κτηνωδώς δολοφονημένος στα αποδυτήρια ενός αθλητικού κέντρου στην Τούμπα της Στοκχόλμης. Λίγο αργότερα ανακαλύπτονται τα πτώματα της γυναίκας του και της κόρης του, μαχαιρωμένες και οι δυο από κάποιον που είχε την πρόθεση να εξοντώσει όλη την οικογένεια. O γιος όμως έχει επιζήσει, αν και βαριά τραυματισμένος.

O Γιούνα Λίνα, αστυνομικός επιθεωρητής της Δίωξης Εγκλήματος, μαθαίνει πως η οικογένεια έχει άλλο ένα εν ζωή μέλος, τη μεγάλη αδελφή του αγοριού, και αντιλαμβάνεται πως πρέπει να τη βρει προτού την ανακαλύψει ο δολοφόνος.

Το αγόρι συνέρχεται κατά διαστήματα από τον λήθαργο στον οποίο βρίσκεται. Ο Γιούνα Λίνα στην προσπάθειά του να επιταχύνει τη διαδικασία της ανάκρισης και ν’ αποκτήσει μια εικόνα του συμβάντος, έρχεται σε επαφή με τον γιατρό Έρικ Μαρία Μπαρκ και τον πείθει να υπνωτίσει το αγόρι.

Ο Έρικ Μαρία Μπαρκ αθετεί την υπόσχεση που είχε δώσει να μην υπνωτίσει ποτέ ξανά, κι αρχίζει έτσι μια αλυσίδα γεγονότων που κόβουν την ανάσα.

Προσωπική άποψη:

Όταν πήρα στα χέρια μου τον "Υπνωτιστή" περίμενα να διαβάσω ένα βίαιο ψυχολογικό θρίλερ με αστυνομικά στοιχεία. Τουλάχιστον αυτή ήταν η γενική εικόνα που είχα βασιζόμενη στις πληροφορίες όσων ήδη το είχαν διαβάσει. Κι εν μέρη δεν είχαν άδικο ως προς τις περιγραφές όμως στην ουσία, το βιβλίο αυτό, είναι πολύ περισσότερα απ' όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Ο Lars Kepler, που στον πραγματικό κόσμο είναι δύο διαφορετικά πρόσωπα, με κοινά ενδιαφέροντα, αγάπη για την αστυνομική λογοτεχνία και παντρεμένο εδώ και πολλά χρόνια ζευγάρι, χρησιμοποιεί μια σειρά πολλαπλών και διαφορετικών μεταξύ τους μοτίβων που ενώ σου δίνουν την αίσθηση ότι θα μπορούσαν να αποτελούν το καθένα χωριστά, την κεντρική ιδέα ενός ξεχωριστού μυθιστορήματος κάθε φορά, συνδυάζονται τελικά με τέτοιον τρόπο που όχι μόνο λειτουργούν σωστά και σε αρμονία αλλά, αποδεικνύουν περίτρανα πως μικρές λεπτομέρειες και αποφάσεις, μπορούν να οδηγήσουν σε ένα ντόμινο καταστροφής.

Ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι είναι ο μοναδικός επιζών μιας άγριας δολοφονικής επίθεσης ενάντια μιας οικογένειας, τόσο στο σπίτι της, όσο και στον χώρο εργασίας του πατέρα. Η γονείς του και η μικρότερη αδερφή του, βρήκαν αποτρόπαιο και βίαιο θάνατο, φέροντας στο σώμα τους άγρια σημάδια κακοποίησης και διαμελισμού. Ο γιος της οικογένειας βρίσκεται σε παρόμοια κατάσταση με τη βασική διαφορά ότι εξακολουθεί να ζει χωρίς όμως να μπορεί να καταθέσει για τα γεγονότα. Ο αστυνομικός ερευνητής Γιούνα Λίνα, ανακαλύπτοντας ότι υπάρχει μία ακόμα μεγαλύτερη αδερφή, η οποία και πιστεύει ότι θα είναι το επόμενο θύμα αν δεν την προστατέψουν, καταφεύγει στη λύση του υπνωτισμού, προκειμένου να αποσπάσει από τον δεκαπεντάχρονο αν όχι μια πλήρη μαρτυρία τουλάχιστον, τα στοιχεία εκείνα που θα του επιτρέψουν να κάνει μιας αρχή. Ο Έρικ Μαρία Μπαρκ, διάσημος γιατρός και υπνωτιστής, αποφασίζει να βοηθήσει τον Γιούνα και να υπνωτίσει το νεαρό αγόρι, παρά που με την απόφασή του αυτή αθετεί μια υπόσχεση που έδωσε 10 χρόνια πριν ότι δεν θα υπνωτίσει ποτέ ξανά κανέναν.

Βέβαια τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως περιμένουν οι δύο άντρες καθώς μέσω του υπνωτισμού, το αγόρι αποκαλύπτει πως είναι εκείνος που σκότωσε την οικογένειά του και φυσικά, όταν επανέρχεται, δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος με τις εξελίξεις βάζοντας στόχο να βρει τον Έρικ και να τον εκδικηθεί όπως μόνο ένας μανιακός δολοφόνος ξέρει. Αυτό είναι ένα ακόμα πρόβλημα που έρχεται να προστεθεί στη μακρά λίστα του Έρικ ο οποίος βρίσκεται σε σύγκρουση με τη γυναίκα του, η οποία νομίζει ότι την απατά όπως και 10 χρόνια πριν, είναι εθισμένος σε φάρμακα τα οποία τον βοηθούν να κοιμηθεί και χωρίς εκείνα δεν κάνει βήμα και το κερασάκι στην τούρτα έρχεται όταν ο, δύσκολος λόγω της εφηβείας, 14χρονος γιος τους, ο οποίος παράλληλα πάσχει από μια ασθένεια που δεν επιτρέπει την σωστή πήξη του αίματος χωρίς κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή, καθιστώντας επικίνδυνο τον παραμικρό τραυματισμό, εξαφανίζεται, πέφτοντας θύμα απαγωγής. Η πρώτη σκέψη όλων πως ο νεαρός Γιόζεφ, ο δολοφόνος που δραπέτευσε από το νοσοκομείο προκειμένου να βρει τον Έρικ αλλά και την μεγαλύτερη αδερφή του, βρίσκεται πίσω από την απαγωγή ωστόσο, δεν αργούν να συνειδητοποιήσουν ότι τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα απ' όσο δείχνουν.

Η ιστορία του Kepler σε καθηλώνει από τις πρώτες κι όλας σελίδες αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι λίγο μετά, αρχίζεις να αναρωτιέσαι γιατί επιλέχθηκε ο συγκεκριμένος τίτλος αφού στην πραγματικότητα, δεν σε κάνει να αισθάνεσαι ότι είναι ο πρωταγωνιστής. Και όμως, δεν αργούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι  τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Ο Έρικ όχι μόνο είναι πρωταγωνιστής της ιστορίας αλλά, είναι ο κεντρικός άξονας γύρω από τον οποίο στρέφονται όλες οι υπόλοιπες υποϊστορίες. Οι δικές του αποφάσεις, οι δικές του πράξεις, είτε αυτές είναι μικρές είτε μεγάλες, είτε πάρθηκαν στο παρελθόν είτε στο παρόν, είναι εκείνες που δίνουν ώθηση στο σήμερα. Τα δικά του λάθη, μέσα σε εισαγωγικά ή χωρίς, είναι εκείνα που με μεθοδικότητα οδήγησαν στην απελπισία του σήμερα, που περίμεναν υπομονετικά στις σκιές, παραμόνευαν, ψάχνοντας εκείνο το μικρό λάθος που θα τα έκαναν να πιστέψουν πως έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν αυτό που τους ανήκει, μια αποζημίωση για όσα έχασαν, για όλα εκείνα που στερήθηκαν και για τις βουβές συμφωνίες που τελικά δεν τηρήθηκαν.

Το κύριο χαρακτηριστικό στο οποίο στηρίζει ο συγγραφέας την ιστορία του είναι εκείνο της ανατροπής και της έκπληξης. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και σε κάθε γωνία σε περιμένει μια νέα έκπληξη που αλλάζει τα δεδομένα, που σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα από μια διαφορετική σκοπιά και να αναθεωρείς στατιστικά και πιθανότητες. Η λύτρωση είναι δύσκολο να έρθει αλλά για επιτευχθεί, πρέπει να δοθεί προσοχή και σημασία στις λεπτομέρειες. Πρέπει ο Έρικ να βουτήξει πολύ βαθιά στο υποσυνείδητό και να πάει πολύ πίσω στο παρελθόν του, αναλύοντας καταστάσεις και αναζητώντας την πραγματική μηχανή κίνησης των βασάνων του στο παρόν που πηγάζουν από πολύ βαθύτερα ένστικτα κι επιθυμίες από εκείνα της απλής εκδίκησης και τιμωρίας. Πρέπει να ανοίξει τις σκοτεινές πόρτες που οδηγούν κατευθείαν στα άδυτα του ασυνείδητου, εκείνο που κρατάει καλά κρυμμένες τις χειρότερες αναμνήσεις μας, τους μεγαλύτερούς μας φόβους, όλα εκείνα που μπορούν να μας καταστρέψουν για πάντα αν δεν βρούμε τον τρόπο να τα παραδεχτούμε, να συμβιβαστούμε μαζί τους, ακόμα και να συγχωρήσουμε, τόσο τον εαυτό μας όσο και τους άλλους, και να αναζητήσουμε τελικά την ελευθερία και την λύτρωση από την εκδίκηση.

"Ο Υπνωτιστής" είναι ένα πολύ καλό θρίλερ μυστηρίου, που συνδυάζει τόσο το αστυνομικό όσο και το ψυχολογικό στοιχείο, σε μια σειρά έξυπνα συνδυασμένων ιστοριών, που οι ανατροπές και οι εκπλήξεις δεν λείπουν, έχει δοθεί σημαντική προσοχή στη λεπτομέρεια έτσι ώστε οι θεωρητικά παράταιρες ιστορίες να έχουν μια λογική συνοχή, την οποία και αντιλαμβανόμαστε κάθε λεπτό που προχωράει η ανάγνωση και όπως επιβάλλει άλλωστε το είδος, έχουμε αρκετές δόσεις βίας, σεξ, απαραίτητα στοιχεία για να συμπληρωθεί ο καμβάς της αγωνίας και της δράσης. Ο Kepler κάνει βουτιά στα βάθη του υποσυνείδητου, θέλοντας να μας αποδείξει με τον τρόπο του πόσο πολύπλοκη και πόσο απλοϊκή μπορεί να είναι την ίδια στιγμή η ανθρώπινη σκέψη, ψυχογραφώντας αριστοτεχνικά τους εμπλεκόμενους που τους κυνηγάνε οι προσωπικοί τους δαίμονες. Σε τι μεγάλο βαθμό επηρεάζει το παρελθόν μας και οι μνήμες που το συντροφεύουν τις πράξεις μας στο παρόν και στο μέλλον. Πόσο τραυματικές μπορεί να είναι ορισμένες εμπειρίες αλλάζοντάς μας για πάντα, πως τα πάθη μας μπορούν να μας καταστρέψουν, οι εμμονές, οι αγωνίες και οι φόβοι μας να μας οδηγήσουν σε λανθασμένα μονοπάτια. Παράλληλα όμως, το βιβλίο του είναι και μια αιχμή στο Σουηδικό σύστημα προστασίας κατά τις οικογενειακής βίας και κακοποίησης, κατά τις συγκρότησης συμμοριών ανηλίκων και στην ανικανότητα να στηρίξει τους με τον σωστό τρόπο τους ανθρώπους εκείνους που πάσχουν από πνευματικές διαταραχές, οδηγώντας τους σε ένα μέλλον χωρίς σωτηρία.

Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας: Lars Kepler

Μεταφραστής: Μαθιόπουλος Γιώργος

Εκδόσεις: Πατάκης

Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2011

Αρ. σελίδων: 604

ISBN: 978-960-16-4053-2

ΑΜΝΗΣΙΑ

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου:

Κάθε πρωί η Κριστίν ξυπνά σε μια άγνωστη κρεβατοκάμαρα, δίπλα σ’ έναν άγνωστο άντρα. Στον καθρέφτη του μπάνιου βλέπει το πρόσωπο μιας μεσήλικης γυναίκας την οποία δεν αναγνωρίζει. Και κάθε πρωί, ο άντρας τής εξηγεί υπομονετικά ότι είναι ο Μπεν, ο άντρας της, ότι είναι σαράντα επτά ετών και ότι ένα ατύχημα πριν από πολύ καιρό της προκάλεσε μια περίεργη διαταραχή μνήμης.

Αντί για αναμνήσεις, η Κριστίν έχει κάποιες φωτογραφίες, ένα πίνακα σημειώσεων στην κουζίνα κι ένα ημερολόγιο κρυμμένο σε μια ντουλάπα. Ξέρει την ύπαρξη του ημερολογίου γιατί της το θυμίζει κάθε μέρα ο Δρ. Νας, ένας νευρολόγος που ισχυρίζεται ότι την παρακολουθεί χωρίς να το γνωρίζει ο Μπεν.

Καθώς η Κριστίν γεμίζει τις σελίδες του ημερολογίου με όσα της συμβαίνουν κάθε μέρα αλλά και με κάποιες αναλαμπές από το παρελθόν της, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι στη ζωή της υπάρχουν κάποια περίεργα κενά. Προσπαθώντας να κολλήσει τα σπασμένα κομμάτια και να βρει απαντήσεις, πλησιάζει όλο και πιο κοντά στην αλήθεια… μια αλήθεια που θα αποδειχτεί τρομακτική μα και θανάσιμη.

Προσωπική άποψη:

Ο S.J. Watson, εργαζόταν για αρκετά χρόνια στην Εθνική Υπηρεσία Υγείας του Λονδίνου όπου και διαμένει. Το 2008 έγινε δεκτός στην πρώτη σειρά μαθημάτων δημιουργικής γραφής που οργάνωσαν οι εκδόσεις Faber, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να γεννηθεί το πρώτο του μυθιστόρημα, η "Αμνησία", το οποίο κυκλοφόρησε σε περισσότερες από 30 χώρες ανά τον κόσμο, ανάμεσα στις οποίες και η δικιά μας, με την υποστήριξη των εκδόσεων Ψυχογιός. Η "Αμνησία" ουσιαστικά είναι μια διατριβή πάνω στην ανθρώπινη μνήμη και ψυχοσύνθεση που με την μορφή ενός ψυχολογικού θρίλερ μας θέτει κύρια ερωτήματα όπως, είναι άραγε καλό να θυμόμαστε τα πάντα ή μήπως κάποια πράγματα είναι καλύτερα να μένουν στο βάθος του ασυνείδητου και να μην βρίσκουν ποτέ τον δρόμο προς την επιφάνεια; Μπορείς να αισθάνεσαι αγάπη όταν οι μνήμες σου δεν το επιτρέπουν; Και τέλος, οι επιλογές μας μπορούν να είναι τόσο λάθος που να καταστρέψουν ολοκληρωτικά την ζωή μας;

Η Κριστίν είναι μια γυναίκα 47 ετών η οποία κάθε μέρα ξυπνάει σε ένα σπίτι που δεν αναγνωρίζει, έχοντας στο πλευρό της έναν άντρα που δεν γνωρίζει για να ανακαλύψει λίγο αργότερα πως, όχι μόνο βρίσκεται στο δικό της σπίτι και πως ο άντρας αυτός λέγεται Μπεν και είναι ο σύζυγός της αλλά, ότι έχει αφήσει πίσω της μια ολόκληρη ζωή για την οποία δεν θυμάται απολύτως τίποτα. Ένα ατύχημα που συνέβη πριν πολλά χρόνια της προκάλεσε απώλεια μνήμης, τόσο της βραχυπρόθεσμης όσο και τις μακροπρόθεσμης. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει χάσει απλά τις μνήμες που την συνδέουν με το παρελθόν της, όλα όσα γνώρισε και αγάπησε αλλά, έχει χάσει παράλληλα την ικανότητα να δημιουργεί νέες αναμνήσεις. Με πιο απλά λόγια, η Κριστίν ξυπνάει κάθε μέρα της ζωής της χωρίς να έχει καν την ικανότητα να θυμηθεί την προηγούμενη, γεγονός που την καθιστά κατά πολλές έννοιες, ανίκανη να επιβιώσει μόνη της και να χειριστεί ακόμα και τις πιο μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας μιας φυσιολογικής ζωής.

Όμως όλα τα παραπάνω αρχίζουν να αλλάζουν όταν η Κριστίν αρχίζει συνεδρίες με τον δόκτορα Νας ο οποίος της προτείνει να καταγράφει κάθε μέρα τις εμπειρίες της σε ένα ημερολόγιο τις οποίες θα διαβάζει την επόμενη ελπίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό η μνήμη της θα μπορέσει να βελτιωθεί. Και πραγματικά, η Κριστίν ξεκινάει να γράφει στο ημερολόγιο της, κάθε μέρα όλο και πιο πυρετωδώς, διαβάζοντάς το την επόμενη και συνειδητοποιώντας σταδιακά δύο πράγματα. Κάθε μέρα που περνάει, έχει όλο και περισσότερες αναλαμπές που συνδέονται με σκόρπια σημεία του παρελθόντος της που έχουν διαγραφεί από τη μνήμη της ενώ την ίδια στιγμή, ανακαλύπτει ότι ο άντρας της δεν είναι τόσο ειλικρινής απέναντί της όσο θα έπρεπε. Και ενώ αντιλαμβάνεται ότι όσο δύσκολη είναι για εκείνην η υπάρχουσα κατάσταση, τόσο δύσκολη είναι και για εκείνον. Όσο όμως κι αν θέλει να πιστέψει ότι ο λόγος που της αποκρύπτει πράγματα είναι για να την προστατεύει από έναν καθημερινό, αδιάκοπο πόνο, τόσο δεν μπορεί να καταλαγιάσει μέσα της η ανησυχία ότι συμβαίνει κάτι περισσότερο, πολύ περισσότερο όταν θυμάται ότι το αυτοκινητικό ατύχημα που της στέρησε δήθεν τη μνήμη της, δεν συνέβη ποτέ και ότι η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Νομίζω ότι στο σημείο αυτό δεν θα ήταν πρέπον να σας αποκαλύψω περισσότερα πράγματα σχετικά με την πλοκή του βιβλίου γιατί ακροβατώ σε μια πολύ λεπτή γραμμή και μπορεί να σας πω περισσότερα απ' όσα πρέπει και να χάσετε ένα μέρος της μαγείας της ανάγνωσης. Αυτό που μπορώ όμως να σας πω με βεβαιότητα είναι ότι ο Watson δημιουργεί ένα εξαιρετικό θρίλερ χαρακτήρων, βασισμένο σε όλα αυτά που κρύβονται βαθιά στο υποσυνείδητο του κάθε ανθρώπου αλλά και στην ικανότητα που έχει το μυαλό μας να αποβάλλει τις αναμνήσεις εκείνες που είναι πραγματικά επίπονες, που δημιουργούν συναισθήματα, ακόμα κι ενοχές που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε. Παράλληλα, εξερευνά το σημείο εκείνο του νου και της θύμησης, το οποίο μπορεί πολύ εύκολα να γίνει ένα κουβάρι με τις πληροφορίες που λαμβάνουμε στο παρελθόν, οδηγώντας μας ουσιαστικά σε ένα είδος υποβολής το οποίο με την σειρά του δημιουργεί πλασματικές εικόνες αναμνήσεων γεγονότων που στην πραγματικότητα δεν συνέβησαν ποτέ αλλά για κάποιον λόγο, υιοθετούμε ως πραγματικές, είτε από ανάγκη είτε από εξαναγκασμό.

Ο Watson μοιράζεται μαζί μας ένα θρίλερ το οποίο συνδυάζει κάτι από "Memento" και "50 First Dates", χωρίς όμως να αντιγράφει κανένα από τα δύο, συνθέτοντας μια ιστορία με συνεχείς ανατροπές, αποκαλύψεις στοιχείων που αλλάζουν άρδην τις ισορροπίες και όλα όσα πιστεύουμε μέχρι εκείνη τη στιγμή, αγωνιώντας και περιμένοντας τις εξελίξεις με κομμένη ανάσα. Η Κριστίν σταδιακά ανακαλύπτει τον εαυτό της από την αρχή και την ίδια στιγμή, ανακαλύπτει μικρά κομμάτια του χαμένου παρελθόντος της που την οδηγούν σε προβληματισμούς, σκέψεις και τελικά, σε συμπεράσματα αλλά και σε μια αυτοκριτική σχετική με τα λάθη που έκανε και την οδήγησαν στο σήμερα, συνειδητοποιώντας ότι, όσο σκληρές κι αν είναι κάποιες αναμνήσεις, πρέπει να τις έχεις βαθιά φυλαγμένες μέσα σου, για να σου θυμίζουν όσα έπραξες σωστά και σου χάρισαν ευτυχία αλλά πάνω απ' όλα, για να σου θυμίζουν τα λάθη εκείνα που γκρέμισαν μερικά από τα σημαντικότερα κομμάτια της ζωής σου. Και επίσης, ότι ακόμα κι αν δεν θυμόμαστε καταστάσεις, κάπου μέσα μας, υπάρχουν τα κατάλοιπα των συναισθημάτων που μας έκαναν να βιώσουμε και αν τα αφήσουμε ελεύθερα, μπορεί να μας λυτρώσουν.

Βαθμολογία 9/10

Ταυτότητα βιβλίου:

Συγγραφέας:  S.J. Watson

Μεταφραστής: Μπαρουξής Γιώργος

Εκδόσεις: Ψυχογιός

Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία

Έτος Έκδοσης: 2011

Αρ. σελίδων: 400

ISBN: 978-960-496-178-8

THE SECRET CIRCLE - Η ΣΕΙΡΑ

Καιρός πολύς, ίσως και πολλά χρόνια, να πέρασαν από την τελευταία φορά που κάποια ιστορία σε σχέση με μάγους και ικανότητες πέρα από τα στενά, συνηθισμένα και άχρωμα ανθρώπινα πρότυπα, έκανε την εμφάνισή της στην, όχι και τόσο μικρή στην πραγματικότητα, οθόνη της Αμερικής. Η είδηση ότι το CW απέκτησε τα δικαιώματα ακόμα μιας σειρά της αγαπημένης του εφηβικού και όχι μόνο κοινού, L.J. Smith, του "The Secret Circle", γέμισε με ενθουσιασμό τόσο τους fans του ήδη εδώ και 3 χρόνια τηλεοπτικού "The Vampire Diaries", όσο και τους fans της τριλογίας μαγισσών που στα 90's έγινε best seller και συνεχίζει να έχει απήχηση μέχρι και σήμερα.

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΙΑΣ ΦΙΛΟΔΟΞΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Στις 17 Μαΐου 2011, το τηλεοπτική δίκτυο CW και ο παραγωγός Andrew Miller ανακοίνωσαν επίσημα ότι με την έναρξη της νέας season, το "The Secret Circle" θα αποτελούσε μέρος του προγράμματος του καναλιού. Φαντάζομαι ότι την απόφασή τους αυτή ενίσχυσε το γεγονός ότι το κανάλι, όταν βασίστηκε στο "The Vampire Diaries" της ιδίας συγγραφέα, έκανε μεγάλη επιτυχία καταφέροντας μάλιστα να διατηρήσει ένα μεγάλο μέρος του κοινού για 2 season μέχρι τότε, 3 μέχρι σήμερα και συνεχίζει για 4η με το νέο έτος.

Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 15 Σεπτεμβρίου 2011, χωρίς ακόμα να γνωρίζει κανείς αν θα κατάφερνε να προχωρήσει. Τα νούμερα τηλεθέασης όμως καθώς φάνηκε ήταν ικανοποιητικά και έτσι στις 12 Οκτωβρίου 2011 η σειρά πήρε το πράσινο φως για full season και 22 επεισόδια σύνολο, όπως είθισται να είναι η τακτική του καναλιού.

ΤΟ CAST

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ανέλαβαν οι Britt Robertson, Thomas Dekker, Phoebe Tonkin, Shelley Hennig, Jessica Parker Kennedy, Louis Hunter, Chris Zylka, Gale Harold, Ashley Crow, Adam Harrington και Natasha Henstridge ως Cassie, Adam, Faye, Diana, Melissa, Nick και Jace (τα μέλη του Κύκλου δηλαδή) και οι υπόλοιποι ως Charles, Jane, Ethan και Dawn, γονείς και κηδεμόνες των προαναφερόμενων, με τον Joe Lando να προστίθεται στα μισά της season ως John Blackwell και πατέρας της Cassie, αποτελώντας παράλληλα έναν από τους πιο δυνατούς χαρακτήρες της σειράς και εκείνον που της επέτρεψε να έχει ισχυρά twist off.

THE STORY

Η Cassie είναι μια δεκαεφτάχρονη κοπέλα η οποία ζει μαζί με την μητέρα της, για το παρελθόν της οποίας γνωρίζει ελάχιστα πράγματα, ανάμεσα σε αυτά, ότι ο πατέρας της τις εγκατέλειψε και ότι η σκούφια τους κρατάει από μια μικρή παραθαλάσσια πόλη στη μέση του πουθενά, το Chance Harbor. Ωστόσο η ζωή τους, αν και η Cassie πάντα είχε την αίσθηση ότι η μητέρα της έτρεχε να ξεφύγει από κάτι, μετακομίζοντας αρκετά τακτικά, ήταν ήρεμη και φυσιολογική. Όλα αυτά μέχρι το βράδυ εκείνο που ενώ η Cassie έχει μείνει από λάστιχο στη μέση του δρόμου, το σπίτι τους αρπάζει φωτιά και η μητέρα της, που είναι μόνη της μέσα και δεν καταφέρνει να διαφύγει, χάνει την ζωή της.

Αποτέλεσμα του παραπάνω γεγονός είναι η Cassie να καταλήξει στο Chance Harbor, τον τόπο από τον οποίο δραπέτευσε η μητέρα της πριν από 16 χρόνια, όπου και θα ζήσει με τη γιαγιά της, τη μοναδική εν ζωή συγγενή της, προσπαθώντας να επουλώσει τις πληγές της απώλειας αλλά και να τελειώσει το Λύκειο προκειμένου να αποφασίσει εν συνεχεία τι ακριβώς θα κάνει στην ζωή της. Φυσικά, δεν είναι έτοιμη γι' αυτό που πρόκειται να ανακαλύψει εξού και τα φυσιολογικά, εφηβικά πλάνα για το μέλλον.

Μετά από μερικές μέρες στην πόλη γνωρίζει τους Adam, Faye, Diana, Melissa και Nick τους οποίους συνδέει μια παράξενη σχέση καθώς, όχι μόνο έχουν περίπου την ίδια ηλικία αλλά, οι γονείς τους ήταν επίσης φίλοι, με τους μισούς από αυτούς να έχουν χάσει την ζωή τους σε ένα τρομερό δυστύχημα πριν από 16 χρόνια σε ένα ferry που πήρε φωτιά, λίγο έξω από την πόλη. Η Cassie διαπιστώνει πως και οι δικοί της ήταν φίλοι με τους γονείς των υπολοίπων και δεν αργεί να μάθει ότι και ο δικός της πατέρας πέθανε στο ίδιο ατύχημα.

Δεν αργεί όμως να ανακαλύψει και κάτι ακόμα. Όπως οι ίδιοι οι νεαροί της αποκαλύπτουν, τους συνδέει κάτι περισσότερο. Είναι μάγισσες, κάτι που ισχύει και για τους γονείς και τους παππούδες τους και κάθε πρόγονο που αυτοί δεν γνώρισαν. Το σοκ σαφώς και είναι μεγάλο γιατί όχι μόνο μαθαίνει ότι η μητέρα της ήταν μάγισσα και ποτέ δεν της το αποκάλυψε, προφανώς γιατί δεν το ήθελε για εκείνη καθώς και για το ότι τώρα, πέντε άτομα που μόλις γνωρίσει της λένε ότι πρέπει να δέσουν τον Κύκλο τους προκειμένου να προφυλαχθούν και να γίνουν ομάδα.

Ο Κύκλος τελικά δένεται όμως τα παιδιά δεν γνωρίζουν ότι πίσω από όλο αυτό βρίσκονται ορισμένοι από τους γονείς που είναι εν ζωή καθώς, θέλουν να ανακτήσουν με τη βοήθειά του τις δυνάμεις που τους στέρησαν οι γηραιοί μετά την φωτιά στο ferry. Όσο ο καιρός περνάει οι έξι νεαροί έχουν να αντιμετωπίσουν δαίμονες, θανάτους, κυνηγούς μαγισσών, μυστικά που μέχρι σήμερα ήταν καλά θαμμένα, ένα παρελθόν γεμάτο ψέματα και βία αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους, τα συναισθήματά τους αλλά και τους οικογενειακούς δεσμούς που συνεχώς δοκιμάζονται.

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η τηλεοπτική εκδοχή του "The Secret Circle", όπως ακριβώς συνέβη και με το "The Vampire Diaries", έχει πολλές και σημαντικές διαφορές σε σύγκριση πάντα με το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε. Για να είμαστε ακριβείς, αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι διατηρούνται 6 από τις 12 οικογένειες του βιβλίου, η ιδέα του Κύκλου και των μαγικών δυνάμεων, ενός ισχυρού κακού που ετοιμάζεται να χτυπήσει και του ερωτικού μπερδέματος Cassie-Adam, τότε μιλάμε για δύο totally different stories.

Όσον αφορά τη μείωση του αριθμού των οικογενειών στην τηλεοπτική μεταφορά, σε αντίθεση με άλλους που ενοχλήθηκαν, οφείλω να πω πως συμφωνώ απόλυτα. Ήδη οι 6 χαρακτήρες είναι πολλοί και δεν είναι λίγες οι φορές που το σενάριο αδικεί κάποιους από αυτούς, αφήνοντας άλλους να κλέβουν τη λάμψη από τα φώτα της ράμπας. Βέβαια αυτό είναι λογικό καθώς, δεν έχουν όλοι οι χαρακτήρες το ίδιο ενδιαφέρον οπότε, φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν μιλούσαμε για τον διπλάσιο αριθμό. Απλά θα είχαμε κατά πάσα πιθανότητα μια τηλεοπτική κόλαση όπου όλοι θα ήταν ηττημένοι και κανένας από εμάς ευχαριστημένος.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Έχοντας δει τόσες και τόσες τηλεοπτικές σειρές σχετικές με μαγεία, θα μπορούσε η συγκεκριμένη να κάνει τη διαφορά και να δημιουργήσει ένα ικανοποιητικό κοινό; Ναι, θα μπορούσε και μάλιστα πολύ εύκολα, με κάποιες όμως βασικές προϋποθέσεις οι οποίες είτε από αμέλεια είτε από αφέλεια του καναλιού, δεν υπήρξαν.

Την Πέμπτη 10 Μαΐου 2012, η σειρά έκανε season finale χωρίς κανείς να γνωρίζει αν θα πάρει το πράσινο φως να συνεχίσει και του χρόνου. Το CW αντιμετωπίζει αρκετά οικονομικά προβλήματα και μιας και το "The Secret Circle" δεν απέδωσε τα νούμερα που περίμεναν, τελικά αποφάσισαν να μην πάει για 2η season.

Το πρόβλημα για μένα δεν βρίσκεται στην ποιότητα της σειρά αλλά, στον τρόπο διανομής της. Η τακτική της CW είναι οι σειρές της να αποτελούνται από 22 επεισόδια και η season να διαρκεί από Σεπτέμβρη μέχρι Μάιο. Φυσικά το διάστημα αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλο ώστε 22 επεισόδια να είναι αρκετά για να το καλύψουν οπότε ποια είναι η τακτική του CW; 3-4 διαλείμματα, στην καλύτερη περίπτωση, ανάμεσα στα διάφορα επεισόδια, με 2 από αυτά να διαρκούν τουλάχιστον ένα μήνα. Ποιο το αποτέλεσμα; Τα νούμερα να πέφτουν συνεχώς και αυτό όχι γιατί οι fans σταμάτησαν ξαφνικά να βλέπουν τη σειρά, αλλά όπως οι ίδιοι δηλώσουν στα διάφορα μέσα στο net, ξεχνούσαν πότε έπαιζε εκ νέου η σειρά.

Σε αντίλογο ο παραγωγός της σειράς παρακάλεσε τους fans αν επιθυμούν η σειρά να συνεχιστεί, να παρακολουθήσουν τόσο οι ίδιοι, όσο και οι φίλοι τους τα δύο τελευταία επεισόδια καθώς, αν τα νούμερα ανέβαιναν αισθητά, σε συνδυασμό με τις διάφορες ψηφοφορίες που έτρεχαν το τελευταίο διάστημα στο διαδίκτυο για το αν θέλουν η σειρά να συνεχιστεί, ίσως κατάφερναν να πάρουν το πράσινο. Και η έκκληση φαίνεται να έπιασε τόπο καθώς, το επεισόδιο της 3ης Μαΐου ανέβηκε κατά 20%, πράγμα θετικό για το season finale της 10ης Μαΐου που μόλις πέρασε. Όλα αυτά όμως αποδείχτηκαν πως δεν ήταν αρκετά.

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΤΕ

Η σειρά κόπηκε από το πρόγραμμα του CW με επίσημη ανακοίνωση μέσα στο περασμένο Σαββατοκύριακο που έσκασε σαν βόμβα στους κύκλους των fans της σειράς, ξεσηκώνοντας κύματα οργής και αγανάκτησης. Μάλιστα δεν είναι λίγα τα ιντερνετικά μέτωπα όπου έχουν ξεκινήσει ανοιχτό πόλεμο με το κανάλι, μαζεύοντας υπογραφές, οργανώνοντας ψηφοφορίες αλλά και απειλητικά μηνύματα μη παρακολούθησης του προγράμματος του καναλιού την επόμενη σεζόν, τουλάχιστον στο τακτικό του πρόγραμμα. Η λογική λέει ότι δεν θα πετύχουν και πολλά αλλά επειδή η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, οι fans μπορείτε να "cross your fingers" και να περιμένετε μπας και σκάσει από πουθενά καμιά ευχάριστη έκπληξη.

ΟΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΛΥΘΗΚΑΝ

- Η Cassie και ο Adam πως κατέληξαν; Κατάφεραν άρα να νικήσουν το φίλτρο που τους κρατάει συναισθηματικά μακριά τον έναν από τον άλλον προκειμένου μια ανύπαρκτη κατάρα να μην σκοτώσει κάποιο μέλος του Κύκλου τους;

- Ο Charles και πατέρας της Diana, κατάφερε να γλιτώσει από τους δαίμονες, παραδόθηκε σε αυτούς ή απλά μας άφησε χρόνους;

- Ο Adam έπεσε θύμα της σκοτεινής ενέργειας του Κρυστάλλινου Κρανίου ή τσάμπα γυάλιζε το μάτι του στα τελευταία λεπτά της σειράς;

- Ο Jake που προσπαθούσε να πείσει την Cassie ότι είναι γραφτό να είναι μαζί αυτοί οι δύο όντως κατέληξε στο ότι στην πραγματικότητα θέλει την Faye ή απλά τον επηρέασε ο επικείμενος, παρ' ολίγον θάνατός τους;

- Η Diana έφυγε με τον Αυστραλό για άλλες πολιτείες ή τελικά συνειδητοποίησε ότι το καθήκον της την κρατάει στην πόλη της; Και με την σκοτεινή της δύναμη; Την έδιωξε ή όχι;

- Η Cassie παραδόθηκε στην σκοτεινή της πλευρά γιατί κακά τα ψέματα, φάνηκε να την γουστάρει;

- Τι στο καλό ήταν στο φιαλίδιο που έστειλε ο παππούς του Jake στον εγγονό του προειδοποιώντας τον για δύσκολες μέρες;

- Ο Κύκλος ξαναδέθηκε ή κάτσανε στα αυγά τους;

- Και ίσως το σημαντικότερο... ποιος ακριβώς είναι ο λόγος που τα ξώγαμα του Blackwell έφτασαν στο Chance Harbor και τι έγινε από 'κει και μετά;

Και τέλος...

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ FAIL ΤΟΥ CW

Ok, δεν συμφωνώ με την απόφασή τους αλλά για κάποιον λόγο επέλεξαν να διακόψουν μια σειρά που με τις κατάλληλες προϋποθέσεις και στήριξη είχε προδιαγραφές να πάει καλά, για να συνεχίσουν άλλες βλακείες ή να ξεκινήσουν νέες βλακείες. Κομμάτια να γίνει!

Έχεις όμως μια σειρά που ήδη πριν φτάσει στο τέλος της ξέρεις ότι κατά πάσα πιθανότητα θα κοπεί. Τι πρέπει να κάνεις σε αυτή την περίπτωση; Να δώσεις ένα καλό finale! Και δεν λέω, το τελευταίο επεισόδιο της season ήταν εξαιρετικό, γεμάτο ανατροπές, εκπλήξεις και έντονα συναισθήματα. Όμως, δεν μας έλυσα καμία ουσιαστική απορία. Το χειρότερο δε όλων... μας δημιούργησε νέες γύρω από πράγματα που δεν θα μάθουμε ποτέ κατά πάσα πιθανότητα.

Όταν αποφασίζεις να τερματίσεις μια σειρά, άσχετα από το αν έχει πάει τόσο καλά όσο περίμενες ή όχι, οφείλεις να σεβαστείς αν μη τι άλλο όσους την παρακολουθούσαν. Τι κάνεις για να το πετύχεις αυτό; Προσπαθείς να κλείσεις όσα περισσότερα κενά μπορείς στην ήδη υπάρχουσα πλοκή και δεν ανοίγεις παράθυρα προς μια μελλοντική. Με μια λέξη... FAIL!!!